İzmir Büyükşehir Belediye Sosyal Medyası: "Selfie" Çeken Ama Sokağı Görmeyen Belediye!
İzmir burası… Sokağı ayrı tantana, insanı ayrı sorgu odasıdır. Ama gelin görün ki bu kentin dijital yüzü, hâlâ 90’lardan kalma bir "resmi duyuru panosu" tadında. Kendi etrafında dönen, vatandaşla bağını koparmış bir devden bahsediyoruz.
Dijitalde vitrin/mutfak" çelişkisi
Şehir 4,5 milyonluk bir dünya. Ama rakamlar belediyenin dijitaldeki yalnızlığını tokat gibi yüzümüze vuruyor:
· Facebook: 1 milyon takipçi (Nüfusun %22’si)
· Instagram: 850 bin takipçi (Nüfusun %18’i)
· X (Twitter): 600 bin takipçi (Nüfusun %13’ü)
Üstelik bu tabloya kentin can damarı olan ESHOT ve İZSU’yu da eklediğinizde manzara iyice ıssızlaşıyor. Ama asıl "hazin" olan, kentin mutfağı! İzmir’in kaderini belirleyen kararların alındığı, ulaşımdan imara her şeyin oylandığı Belediye Meclisi oturumları YouTube’da yayınlanıyor ama izlenme sayıları bazen bir mahalle bakkalının "yeni ürün" tanıtım videosundan bile düşük. Kentin geleceği oylanıyor, İzmirli başka kanalda! Neden? Çünkü o yayınlar halka dokunmak için değil, sadece "kanuni zorunluluktan" yapılıyor.
Elin Oğlu "Tık" Değil, "Gönül" Alıyor!
Bir de dünyaya göz atalım; onlar bu işi nasıl "aşkla" yapıyor:
· Paris Belediyesi: Facebook’ta 2,5 milyondan fazla takipçisi var. Yani takipçi sayısı Paris nüfusunu bile geçmiş! İnsanlar orada sadece duyuru görmüyor, Paris’i yaşıyor.
· Londra Belediyesi: Sosyal medya üzerinden halkının %40’ına doğrudan ulaşıyor. Paylaşılan tek bir gönderiye gelen yorum ve etkileşim, bizim koca bir aylık emeğimizi tek kalemde siliyor.
Bizde ise durum; takipçi az, etkileşim zorlama. 1 milyonluk sayfada dev bir proje paylaşılıyor, gelen yorum sayısı 100’ü bulmuyor. Takipçinin on binde biri bile içeriğe dahil olmuyorsa, orada bir iletişim değil, sadece "iletişimcilik oynamak" vardır.
Mecliste Karar, Takipçide Firar!
Belediyenin sosyal medya yönetimindeki en büyük körlük, kendi dar çevrelerine hitap etmeleri. İçerik üreticisi paylaşıyor, onay makamı beğeniyor, bir avuç belediye çalışanı da mecburen "like" butonuna basıyor; sonra sanıyorlar ki "Tüm İzmir bizi izliyor, her şey harika!" Kendi paylaşımlarına gelen o bir avuç yorumu sorgulamayan, meclis yayınlarındaki sessizliği dert etmeyen bir ekip; aslında kenti değil, sadece kendi kariyer ekranını yönetiyordur. Kendi kendine alkış tutan bir yapının, 4,5 milyonun derdine derman olması imkânsızdır.
Mizah Yapamayan Kurum, Bağ Kuramaz!
Bakın Londra’ya; raylara bir tilki girdiğinde
"Bu beyefendi biletsiz seyahat etmeye çalışırken yakalandı, şu an centilmenlik eğitimi veriyoruz"
diye şaka yapıp, krizi sempatiye çeviriyorlar.
Bizde ESHOT veya İZSU bir duyuru yaptığında karşımızda buz gibi bir robot var: "X hattındaki teknik arıza nedeniyle seferler durmuştur." Vatandaş durakta sinirli, karşısında bir "duvar" görüyor. İçerik üreticisi ise masasından o soğuk metni paylaşıp görevini yaptığını sanıyor. Oysa İzmirli o an robot değil, halden anlayan bir muhatap arıyor.
Ne Yapmalı? (İletişimcilere "Acil" Reçete)
Bu şehir resmi dil değil, samimiyet ister. Acil bir "Dijital Restorasyon" şart:
1. Günlük Algoritma Analizi: Sosyal medya ekibi her akşam oturup o günün karnesini çıkarmalı. "Kim neye kızdı, kim neyi beğendi?" diye analiz yapıp yarının rotasını buna göre çizmeli.
2. Meclisi Sokağa İndirin: Saatlerce süren sıkıcı yayınlar yerine, alınan kararların vatandaşa etkisini anlatan 30 saniyelik samimi videolar çekin.
3. Yetenek Transferi: Sosyal medyayı "fotoğraf yüklemek" sananlarla değil; platformun ruhunu, mizahını ve hızını bilen gençlerle çalışın.
4. Kurumsal Bütünlük: ESHOT, İZSU ve meclis tek bir stratejiyle, uyumlu bir koro gibi hareket etmeli.
Son Söz: İBB’nin sosyal medyası şu an sadece bir ayna; hep kendine bakıyor. Oysa olması gereken bir gözlük; yolu göstermeli. Sosyal medya, beğeni toplama yeri değil, şehir yönetme meydanıdır. Ve İzmirli artık şunu soruyor:
"Dijitalde mi yaşıyorsunuz, yoksa gerçekten bu kenti yönetiyor musunuz?"