Kutlanan Bir Gün Değil, Biriken Bir Çığlık: 1 MAYIS
Bugün 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü…
Takvimde bir gün.
Meydanlarda slogan.
Ekranlarda birkaç cümle.
Ama asıl soru şu:
Gerçekten neyi kutluyoruz?
Çünkü bugün, sadece emeğin değil; geçim derdinin, sessiz çığlıkların ve giderek büyüyen bir huzursuzluğun da günü.
Bir yanda meydanlarda hak arayanlar…
Diğer yanda mutfak masasında hesabı tutturmaya çalışanlar…
Aslında ikisi de aynı cümlenin içinde: Nasıl geçineceğiz?
Artık mesele sadece maaş değil.
Artık mesele sadece iş bulmak değil.
Mesele, hayatın kendisinin ağırlaşması.
Enflasyon dediğimiz şey artık rakamlardan ibaret değil.
Sokakta, evde, okulda hissedilen bir baskıya dönüştü.
Bir annenin Pazar filesinde, bir babanın suskunluğunda, bir gencin gözlerindeki umutsuzlukta…
Ve biz fark etmeden, başka bir enflasyon daha büyüyor.
‘Huzursuzluk Enflasyonu’
Geçim sıkıntısı arttıkça sabır azalıyor.
Sabır azaldıkça öfke büyüyor.
Öfke büyüdükçe toplumun en zayıf halkaları kırılıyor.
Bugün çocuklar daha öfkeli.
Gençler daha umutsuz.
Akran zorbalığı artıyor, çocuk yaşta suçlar çoğalıyor.
Çünkü ekonomik sıkışmışlık sadece cebi değil, ruhu da daraltıyor.
Bir ülke düşünün…
Toprağı bereketli, üretme gücü yüksek.
Ama o topraklar terk edilmiş.
Köyler boşalmış, şehirler dolmuş.
Tarım ve hayvancılık bu ülkenin gerçek zenginliğiyken; biz o zenginliği arkamızda bırakıp betonun içinde sıkışıp kalmışız.
Sonra ne olmuş?
İşsizlik artmış.
Umutsuzluk büyümüş.
Ve şehirler, sadece insanların değil; sorunların da toplandığı yerlere dönüşmüş.
Bugün 1 MAYIS…
Ama artık bugün, sadece emeği değil; emeğin karşılık bulamadığı bir düzeni de hatırlatıyor.
Belki de artık şunu sormanın zamanı: Biz bugün 1 Mayıs’ı kutluyor muyuz… Yoksa her geçen gün ona daha fazla ihtiyaç duyduğumuz bir gerçeğin içinde mi yaşıyoruz?
Çünkü mesele sadece bir gün değil.
Mesele, her gün biraz daha ağırlaşan bir hayat.
Çünkü bastırılan her geçim derdi, bir gün bastırılamayan bir huzursuzluğa dönüşür.