Dünyayı Değil, Bakışımızı Değiştirmeye Davet
Bugün insanlığa “bekleyelim” demenin artık bir karşılığı yok. Dünya yanarken, ilişkiler sertleşirken, hayat bu kadar kırılgan hâle gelmişken, edilgen bir ruhsallık kimseyi iyileştirmiyor. Evet, harekete geçmeliyiz. Ama asıl soru şu: Nasıl bir yerden hareket ediyoruz?
Uzun zamandır eylemi aceleyle, sorumluluğu yükle, vicdanı baskıyla karıştırıyoruz. Bir şeyler yapıyoruz ama içimiz daralıyor. Daha çok konuşuyoruz ama daha az temas ediyoruz. Daha çok “doğru” söylüyoruz ama daha az iyileşiyoruz. Belki de sorun, harekete geçmemek değil; hangi bilinçten geçtiğimizi ayırt edememek.
Bugün insanlığı, korkudan değil sevgiden doğan bir eyleme davet ediyorum.
Çünkü korkudan yapılan her hareket, iyi niyetli bile olsa, dünyaya biraz daha sertlik bırakıyor. Korku acele eder. Korku suçlu arar. Korku “bir şey yapmalıyım” diye bağırır. Ve bu bağırış, çoğu zaman yeni bir çatışma üretir. Oysa sevgi bağırmaz. Sevgi zorlamaz. Sevgi kendini kanıtlamaya çalışmaz. Sevgi hazır olduğunda hareket eder.
Burada sözünü ettiğim sevgi romantik bir duygu değil. Koşulsuz sevgiden bahsediyorum. Yani suçlamayan, ayırmayan, kimseyi “geri kalmış” ilan etmeyen bir bilinçten.
İnsanlığı kurtarmaya değil, insanlığın içinde durmaya ihtiyacımız var.
Sorumluluk almak; her yere yetişmek, her şeye tepki vermek, her yanlışı düzeltmeye çalışmak değildir. Bazen sorumluluk, durup kendi bakışını fark etmektir. Bazen bir cümleyi yumuşatmak, bazen bir yargıyı bağışlamak, bazen de sessizce orada kalabilmektir. Küçük gibi görünen bu hâller, birleşik alanda sandığımızdan çok daha güçlü izler bırakır.
Bugün insanlığı şuna davet ediyorum:
Dünyayı değiştirmeye çalışmadan önce, bakışımızı temizleyelim.
Çünkü dünya, ona hangi gözle baktığımızı bize geri gösteriyor. Suçlayan göz, suçlu bir dünya görür. Korkan göz, tehdit dolu bir dünya. Ama anlayan, kapsayan, yumuşayan bir bakış… işte o, başka bir alan açar. Ve bu alan, eylemi de dönüştürür.
Bu bir pasiflik çağrısı değil. Tam tersine, daha temiz bir eylem çağrısıdır. Korkunun aceleciliğinden değil, sevginin berraklığından doğan bir hareket. Sonuçları kontrol etmeyen, alkış beklemeyen, ama içten içe çoğalan bir hareket.
Bugün herkes bir şey yapıyor. Ama belki artık şunu sormanın zamanı geldi:
Bu yaptığım şey, beni ve başkasını yumuşatıyor mu, yoksa sertleştiriyor mu?
Eğer yumuşatıyorsa, doğru yerden hareket ediyorsundur.
Eğer sertleştiriyorsa, durup yeniden bakmak bir sorumluluktur.
İnsanlığı buraya davet ediyorum. Daha yüksek seslere değil, daha temiz bir bilince. Daha çok eyleme değil, daha sahici bir yerden gelen harekete. Çünkü dünya, ancak bakışımız değiştiğinde gerçekten değişmeye başlıyor.
Kalpten sevgilerimle