Bir Mekânın Ruhu: Kadehler Arasında

Bir işletmenin ruhunu, yaşamı paylaştığı canlılara gösterdiği özenle anlıyorsunuz.

Bu yaz Çeşme’de yalnızca on gün geçirdim.

Çeşme’de, özellikle Alaçatı’da, iyi yemek yiyebileceğiniz, güzel müzik dinleyebileceğiniz, özenle tasarlanmış pek çok mekân var. Fakat bazı yerleri diğerlerinden ayıran şey yalnızca menüsü, dekorasyonu ya da konumu olmuyor.

Bazen bir mekânı hafızada tutan şey, insanda bıraktığı his oluyor.

Kadehler Arasında benim için böyle bir yerdi.

Müziği, lezzetleri, ortamın rahatlığı ve samimiyeti daha ilk anda hissediliyor. Her şey özenli ama zorlamasız; şık ama mesafeli değil.

Bütün bunların ötesinde, mekânla ilgili hafızamda en çok kalan iki isim var: Hülya ve Güneş. Mahallenin dört ayaklı sakinleri…

İstedikleri zaman içeri giriyor, masaların arasında dolaşıyor, bir köşeye uzanıyor, sonra canları isterse yeniden dışarı çıkıyorlar.

Kimse onları kovalamıyor, varlıklarından rahatsız olmuyor ya da mekânın düzenini bozan bir unsur gibi görmüyor.

Belki de bir yerin gerçek karakterini anlatan ayrıntılar tam da bunlar. Çünkü özen, yalnızca masaya ya da tabağa değil, o alanı paylaşan her canlıya gösterildiğinde anlam kazanıyor.

Misafirperverlik yalnızca masaya oturan müşteriye gösterilen ilgi değil.

Bazen kapıdan içeri giren bir canlıya, hiçbir şey söylemeden, “Sen de buraya aitsin” hissini verebilmek.

Beni asıl etkileyen, orada yalnızca kabul edilmeleri değil, isimleriyle o yerin bir parçası olmalarıydı.

Kadehler Arasında’da sevdiğim şey biraz da buydu.

Müzik, sohbet, lezzetler, kadehler ve masaların arasında özgürce dolaşan Hülya ile Güneş…

Tatilden dönerken bazı mekânların yemeğini hatırlarsınız, bazılarının manzarasını, bazılarınınsa müziğini. Benim aklımda ise Kadehler Arasında’nın bıraktığı iyilik hissi kaldı.

İyi müzik, iyi yemek, güzel bir masa… Ve bütün bunların arasında hafızada kalan küçük bir şefkat hâli.