Birlikte Görünmekten Görünürlük Yarışına

Pandemiden önce influencer pazarlaması elbette vardı ama bugünkü kadar yaygın, sistematik, ölçülebilir ve doğrudan satış odaklı değildi. Davetler de yalnızca “içerik üretilecek alanlar” değil; insanların birbirini gördüğü, desteklediği ve birlikte eğlendiği sosyal buluşmalardı.

Hazırlanır, temaya uyum sağlar, eğlenir ve keyif alırdık. Fakat görüntünün derdi “ürün satmak” ya da “ben herkesten daha görünürüm” demek değildi. Bir ortamın parçası olma ve birlikte hatıra yaratma duygusu vardı.

Pandemiyle birlikte sosyal medya hem insanların temel görünürlük alanına hem de ciddi bir gelir kanalına dönüştü. Marka–influencer ilişkisi profesyonelleştikçe davetler de dönüşmeye başladı: Kim çağrıldı, kaç takipçisi var, ne paylaşacak, ne kadar erişim sağlayacak… Böylece davetlerin ilişki kurma tarafı zayıflarken ekonomik değeri öne çıktı. İnsanlar, birbirini destekleyen çevrelerden aynı görünürlüğü ve işleri paylaşmak için rekabet eden kişisel markalara dönüştüler.

“Birlikte görünmek” vardı; şimdi daha çok “diğerlerinden görünür olmak” var. Kendimi zamanla bu ortamlardan geri çekmemin, şimdilerde ise yalnızca samimiyet hissettiğim yerlere seçerek gitmemin nedeni de bu.

Şimdi anlıyorum ki özlediğim yalnızca geçmişteki eğlence değil; ilişkilerin henüz bu kadar performansa, ölçüme ve pazarlamaya dönüşmediği o sosyal iklim.