Bir Tas Çorba, Bir Ömür Vefa: Hatuniye'de Ramazan adabaı ve İnsanlık İklimi!

Ramazan denince zihnimizde canlanan o eski, puslu ama sımsıcak fotoğraflar vardır… Mahalle aralarından yükselen o burun sızlatan pide kokusu, komşunun kapısını çalan bir tabak sıcak yemek ve en önemlisi; zengini fakiri aynı sofrada buluşturan o muazzam "gönül birliği". Bugünlerde her ne kadar modern hayatın hızıyla "Nerede o eski Ramazanlar?" diye iç geçirsek de, İzmir’in kalbinde, Basmane’nin o tarih kokan, taş duvarlarında hikayeler saklayan sokaklarında bu kadim gelenek dimdik ayakta duruyor.

Hatuniye Yardım Derneği Aşevi, sadece yemek dağıtan bir yer değil; geçmişin o asil "diş kirası" geleneğini, modern zamanın ihtiyaç sahiplerine uzanan şefkat eliyle birleştiren bir vicdan merkezidir.

Geçmişin Mirası, Bugünün Sofrası: Bir Vefa Köprüsü

Eskiden Ramazan, sadece bir ibadet ayı değil, toplumsal bir seferberlik haliydi. Konak Meydanı’ndan semt aralarına kadar kurulan sofralarda haremlik-selamlık ayrımı gözetilmeden, İzmir’in o kendine has, engin hoşgörüsüyle oturulurdu iftara. İftar bittiğinde ev sahibi, misafirlerine "diş kirası" adı altında hediyeler sunar, "soframa şeref verdin" diyerek teşekkür ederdi. Ne zarif bir incelik, ne büyük bir gönül zenginliğiydi o!

  35 yıl önce kurulan Bu Dernek ve Bu Derneğe Aşevine yardım eden İş İnsanları, Hayırseverlerimizden Âllah-ü teâla Razı olsun. 
 Bugün bu zarif bayrağı, Hatuniye Aşevi çatısı altında derneğin felsefesi ile tek cümlede özetlemek gerekirse: "Kendi yemediğim yemeği, ihtiyaç sahibine yedirmem." Bu, sadece bir aşçılık prensibi değil; bir insanın karşısındakine duyduğu en saf duygu ve saygının ifadesidir…

Bir Aşevinden Çok Daha Fazlası: Umudun Adresi

Basmane’de her gün 650-700  kişiye çıkan o üç çeşit etli yemek, sadece karın doyurmuyor; "yalnız değilsiniz, biz buradayız" mesajını iliklere kadar hissettiriyor. Ramazan ayı geldiğinde ise o mutfak, adeta bir sevgi fabrikasına dönüşüyor. İftarda 650, sahurda 400 kişiye ulaşan o bereketli sofralarda; haşlanmış yumurtasından sosisine, zeytininden taze domatesine, sıcacık demli çayına kadar hazırlanan sahur menüsü, aslında bir "aile sofrası" özeni taşıyor.

Bu iyilik hareketi mutfağın dışına taşıyor ve toplumsal bir dayanışma zincirine dönüşüyor:

Her Ayın İlk Cuması: İhtiyaç sahibi ailelerin kapısı çalınıyor; 2,5 kilo et, market kartları ve gerektiğinde giysi yardımlarıyla o evlere neşe taşınıyor…

Geleceğin Teminatı: Sadece bugün değil, yarın da umut olsun diye, üniversite öğrencilerine sınırlı da olsa burs kapıları açılıyor.

Çocukların Bayramı: Ve o unutulmaz anlar; bayram sabahı yeni kıyafetleriyle, ayakkabılarıyla, montlarıyla gözleri parlayan, o masum sevinci yaşayan çocuklar... Bir çocuğun gülümsemesinden daha değerli ne olabilir ki?

 "Dertleri Derdimiz," Yaklaşımı

"İhtiyaç sahiplerinin derdini kendi derdimiz gibi görüyoruz," paylaşmak, yardımlaşmak insanlık görevimiz.
Bu öyle bir sahiplenme ki; bazen bir sofraya oturduğunda, bazen bir öğrencinin okul masrafını karşılarken, bazen de çalışamayan geliri olmayan yaşlı bir amcamızın  halini hatırını sorarken kırmadan incitmeden o samimiyeti hissederek çözüm üreterek yardımcı olmaya çalışmak, önceliğimiz. Tüm bu süreç; hayırseverlerin güvenini, ihtiyaç sahiplerinin samimi dualarına dönüştüren büyük bir güven köprüsü üzerine inşa edilmezse başarı şansını yakalamak çok zor maalesef.
Dostlar alışverişte görsün mantığı ile boş yere zaman harcamak olarak görürüm. 

Bana göre söylenecek Son Söz: Paylaşmak, İnsanlığın Gereğidir!

Eski Ramazanların o "kuş sütünün eksik olmadığı" sofraların bugün Basmane’de, o dar sokakların; onlara omuz veren, bir lokma ekmeği bölüşen tüm hayırseverlere, iki kişilik "dev" ekibimize ve yardımlaşmayı görev edinmiş hergün Aşevi'mizde işin bir ucundan tutan gönlü büyük  "Gönüllülerimize" bir İzmirli olarak teşekkür borçluyuz…

Yoksulluk zordur, mahcubiyet daha da zordur. Ancak Tarihi Basmane Hatuniye Aşevi, yoksulluğu bir kadere değil, paylaşımla aşılabilecek bir sürece dönüştürüyor. Ramazan’ın bitişini yasla uğurlayan o eski insanların aksine, bugün bu aşevi sayesinde insanlar bayrama umutla ve huzurla bakıyor. Bayram’dan sonra da her gün çıkan yemekle aç kalmayacaklarını biliyorlar…

Unutmayalım ki; bir tas çorba sadece bir öğünlük doygunluk değildir; o, bir insanın ömrüne bırakılan en güzel, en vefalı izdir. Paylaşılan her lokma, binlerce kalbe açılan en büyük kapıdır. Sokakta yaşayan evsizlerin, yemek, giysi, erzak ve gerekli her ihtiyaçları için desteklerinden dolayı Hayırseverlerden ve gönüllülerden Âllah-ü teâla razı olsun. Bu insanlara hizmet etmek bu insanların hizmetkârı olmak, Halka hizmet Hakk'a hizmettir...